個人檔案whats new in life...and ...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
7月4日 Dr Atomic.. Hoe John Adams zich herhaaltLuisteren naar Dr Atomic  ( van John Adams) is een ding, maar kijken er naar iets heel anders ....na een heerlijke luistersessie zaterdag 23 juni, waarop ik de opera Dr Atomic van John Adams op de radio mocht horen, heb ik vrijdag toch maar geprobeerd kaartjes te bemachtigen voor de opera zelf.. en warempel ze waren er : ) Cameraplaatsen !! TIP TIP TIP  Ik kan ze iedereen aanraden, je ziet een klein deel van het toneel niet zit super dichtbij en betaald de helft als je buren.. dus doen ! Maar de opera zelf.. was een beetje een tegenvaller. De stemmen waren geweldig, dat zeker. voor een deel was het dezelfde cast die 10 (?) jaar geleden mee had gedaan aan Nixon in china, ik herkende een Nixon ( dit maal heette hij Oppenheimer en een Mao (een andere wetenschapper) Maar ik herkende veel meer dan dat en dat was best jammer.... Beide opera's zijn van dezelfde componist, beide opera's behandelen een deel van de politieke geschiedenis en bij beide opera's heeft John Adams gekozen voor dezelfde oplossingen om het verhaal te vertellen. Men neme een wereld van politieke heren in pak/ wetenschappers en militairen in pak versus de wereld van het intieme familieleven: de vrouw van Mao en mevr Nixon/ de vrouw van Oppenheimer. De muzikale tegenstellingen waren ook identiek. Uit de orkestbak kwamen gefragmenteerde felle moderne klanken, haast geometrisch van karakter, terwijl de zang bestond uit melodische lijnen, organisch en vaak soepel van vorm, glad en vaak bijna musicalachtig, net als bij Nixon in China. Nieuw was het gebruik van de geluidstape en de plaatsing van de luidsprekers achter het publiek, wat een verassend effect gaf. Er waren enkele prachtige aria's maar helaas de mooiste aria werd een beetje verpest door de choreografie van de opera. De regie was in handen van Peter Sellars. ik had mij daarvan misschien te veel voorgesteld van te voren.. Op het podium liepen mensen in kleding uit 1945, een horizon, een paar fauteuils voor de huissituatie  en een hangende bom in het midden. Het was alsof ik naar een hogeschool voorstelling van schooltoneel keek. Op het podium renden soms een paar dansers langs. Tijdens de aria van Oppenheimer waarin hij gewetenswroering krijgt, een prachtige aria op basis van de muziek van Dowland, moest de zanger spastische bewegingen maken ; naar voren en naar achteren, wat opzich aansloot bij de tekst die hij zong, maar helemaal niet paste bij de energie en de subtiliteit van de aria. jammer. Hier had ik dus meer van verwacht. Wat ook enigzins tegenviel was het libretto, ook van de hand van Sellars. .. enerzijds waren er de weinig fantasievolle dialogen en recitatieven.. uit de bronnen(?) anderzijds volstrekt onbegrijpelijke teksten geinspireerd op teksten van andere culturen etc. De eindscene maakte echter heel veel goed, die was werkelijk prachtig, de intense muziek, het ingetogen spel op het podium, de geluidstape en de belichting.. alsof wij allemaal nog steeds wachten op de ontploffing. Ik vraag mij nu heel erg af wat er na die proef precies gebeurde, welke gevolgen deze proef had op de mensen en het gebied en stiekem hoop ik dat er over 10 jaar een andere componist opstaat die een opera kan maken van dit thema die niet enkel bij vlagen prachtig is.. of in ieder geval een regiseur die een minder voor de hand liggende regie kan bedenken hierbij. meer informatie over deze opera vind je op www.dno.nl De volgende dag ben ik naar Simeon ten Holt geweest, geweldig : )))))))))))))))..... maar daar vertel ik morgen over... 引用通告此內容的引用通告是： http://nataliakunikowska.spaces.live.com/blog/cns!76677088A4ACF7DC!377.trak 引述這則內容的部落格
|
|
|
