Hoe mooi de dood niet kan zijn..

 
Leve het hollands Festival met zijn prachtige concerten en voorstellingen. Vrijdag was Barbara Hannigan weer te horen in het muziekgebouw aan het IJ. Reinbert de Leeuw dirigeerde. Quatre Chants pour Franchir le seuil  heette  het programma. Allereerst een prachtig persussiewerk van Gérard Grisey om iedereen wakker te schudden en daarna kwamen er liederen van Grisey en Moessorgski. Voor de pauze kon je genieten van de russische liederen gebracht door een geweldige bas met een geweldige klankkast en een afwisselend subtiel geluid: Robert Holl.. zijn interpretatie van de liederen over de Dansen van de Dood werden verfraaid ( helemaal niet nodig) door langzaamovergaande zwartwit beelden van begraafplaatsen en verlaten ruines achter hem op een groot scherm. Door de beelden was het helaas donker waardoor ik geen tijd had om de vertalingen van de liederen te lezen over de verleiding van de dood...
Na de pauze werden de "Quatre Chants pour Franchir le seuil"  "Vier Liederen om over de drempel te stappen" gezongen door niemand minder dan de glasheldere sopraan Barbara Hannigan. Dit was een ultieme ervaring al is het jammer dat je in deze liederen zo weinig kon genieten van haar perfecte altijd sprankelend blijvende diamanten stemgeluid.
Deze vier liederen waren enkele dagen voor de dood van Grisey geschreven en gaan dus over.. (je raad het al) Ze pasten wonderwel bij de vorige liederen maar waren niet zo anekdotisch veeleer fragmentarisch, voor stem en 15 instrumenten geschreven ( en dirigent) :
De dood van de engel, van de maatschappij, van de stem en van de mensheid.
Er waren geen beelden bij maar je kon je eigen beeld maken. persoonlijk leek het alsof je een landschap in wandelde na een "kernexplosie" het as was nog niet op de aarde gedaald hier en daar liepen verdwaasde mensen rond en raapten de nog warme brokstukken op van een vroegere civilisatie, die nagloeiden in je hand.
De dood van de engel was een gedicht verklankt in louter korte klagende uitroepen en snikken van de sopraan. Het tweede lied bestond uit het opnoemen van oude sarcofaagteksten, op een manier alsof je je dierbaarste wat je had, in je handen, zo voorzichtig mogelijk op tafel probeerde te zetten. Het derde stuk begon in stilte met enkele blaasgeluiden voor de instrumenten. Hier was de hoofdrol voor de dirigent weggegelegd, die met zijn slag zo duidelijk was dat je in zijn bewegingen de muziek kon horen, alsof het doorklieven van de lucht geluid oplevert..
Het vierde stuk zou over het einde der tijden gaan em de stilte daarna maar nog voordat de aarde goed en wel vernietigd was, was het lied al afgelopen.. ( ik heb niet geslapen!!)
Bij elkaar was het een prachtig concert en het blijft wonderlijk hoe het kan dat een zo zwaar thema niet heeft geleid tot een groepsverdrinking in het IJ.
Sterker nog de zaal ging erg vlug over tot klappen en na het concert proefde je geen enkele zwaarmoedigheid..bizar.. goede muziek ?

Op dinsdag 26 juni zal dit concert uit worden gezonden op radio 4... erg de moeite waard, net als andere concerten tijdens het Hollands Festival...