個人檔案whats new in life...and ...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
|
7月7日 Wat betreft Live Earth
Mocht je vandaag niks te doen hebben, niet naar het Westerpark kunnen gaan en dit geweldige initiatief toch mee willen maken.. check.. www.liveearth.msn.com (als de andere link niet werkt) Hier vind je geweldige bands op verschillende plekken in de wereld, erg veel milieu reclame, soms vreselijke live optredens van artiesten die live echt niet kunnen zingen.. maar het is toch fantastisch dat dit initiatief is ontstaan.. milieu wordt toch nog COOL Live Earth 7月4日 Dr Atomic.. Hoe John Adams zich herhaaltLuisteren naar Dr Atomic  ( van John Adams) is een ding, maar kijken er naar iets heel anders ....na een heerlijke luistersessie zaterdag 23 juni, waarop ik de opera Dr Atomic van John Adams op de radio mocht horen, heb ik vrijdag toch maar geprobeerd kaartjes te bemachtigen voor de opera zelf.. en warempel ze waren er : ) Cameraplaatsen !! TIP TIP TIP  Ik kan ze iedereen aanraden, je ziet een klein deel van het toneel niet zit super dichtbij en betaald de helft als je buren.. dus doen ! Maar de opera zelf.. was een beetje een tegenvaller. De stemmen waren geweldig, dat zeker. voor een deel was het dezelfde cast die 10 (?) jaar geleden mee had gedaan aan Nixon in china, ik herkende een Nixon ( dit maal heette hij Oppenheimer en een Mao (een andere wetenschapper) Maar ik herkende veel meer dan dat en dat was best jammer.... Beide opera's zijn van dezelfde componist, beide opera's behandelen een deel van de politieke geschiedenis en bij beide opera's heeft John Adams gekozen voor dezelfde oplossingen om het verhaal te vertellen. Men neme een wereld van politieke heren in pak/ wetenschappers en militairen in pak versus de wereld van het intieme familieleven: de vrouw van Mao en mevr Nixon/ de vrouw van Oppenheimer. De muzikale tegenstellingen waren ook identiek. Uit de orkestbak kwamen gefragmenteerde felle moderne klanken, haast geometrisch van karakter, terwijl de zang bestond uit melodische lijnen, organisch en vaak soepel van vorm, glad en vaak bijna musicalachtig, net als bij Nixon in China. Nieuw was het gebruik van de geluidstape en de plaatsing van de luidsprekers achter het publiek, wat een verassend effect gaf. Er waren enkele prachtige aria's maar helaas de mooiste aria werd een beetje verpest door de choreografie van de opera. De regie was in handen van Peter Sellars. ik had mij daarvan misschien te veel voorgesteld van te voren.. Op het podium liepen mensen in kleding uit 1945, een horizon, een paar fauteuils voor de huissituatie  en een hangende bom in het midden. Het was alsof ik naar een hogeschool voorstelling van schooltoneel keek. Op het podium renden soms een paar dansers langs. Tijdens de aria van Oppenheimer waarin hij gewetenswroering krijgt, een prachtige aria op basis van de muziek van Dowland, moest de zanger spastische bewegingen maken ; naar voren en naar achteren, wat opzich aansloot bij de tekst die hij zong, maar helemaal niet paste bij de energie en de subtiliteit van de aria. jammer. Hier had ik dus meer van verwacht. Wat ook enigzins tegenviel was het libretto, ook van de hand van Sellars. .. enerzijds waren er de weinig fantasievolle dialogen en recitatieven.. uit de bronnen(?) anderzijds volstrekt onbegrijpelijke teksten geinspireerd op teksten van andere culturen etc. De eindscene maakte echter heel veel goed, die was werkelijk prachtig, de intense muziek, het ingetogen spel op het podium, de geluidstape en de belichting.. alsof wij allemaal nog steeds wachten op de ontploffing. Ik vraag mij nu heel erg af wat er na die proef precies gebeurde, welke gevolgen deze proef had op de mensen en het gebied en stiekem hoop ik dat er over 10 jaar een andere componist opstaat die een opera kan maken van dit thema die niet enkel bij vlagen prachtig is.. of in ieder geval een regiseur die een minder voor de hand liggende regie kan bedenken hierbij. meer informatie over deze opera vind je op www.dno.nl De volgende dag ben ik naar Simeon ten Holt geweest, geweldig : )))))))))))))))..... maar daar vertel ik morgen over... 6月17日 Weer een geweldig concert tijdens het Hollands FestivalHoe mooi de dood niet kan zijn..  Leve het hollands Festival met zijn prachtige concerten en voorstellingen. Vrijdag was Barbara Hannigan weer te horen in het muziekgebouw aan het IJ. Reinbert de Leeuw dirigeerde. Quatre Chants pour Franchir le seuil heette het programma. Allereerst een prachtig persussiewerk van Gérard Grisey om iedereen wakker te schudden en daarna kwamen er liederen van Grisey en Moessorgski. Voor de pauze kon je genieten van de russische liederen gebracht door een geweldige bas met een geweldige klankkast en een afwisselend subtiel geluid: Robert Holl.. zijn interpretatie van de liederen over de Dansen van de Dood werden verfraaid ( helemaal niet nodig) door langzaamovergaande zwartwit beelden van begraafplaatsen en verlaten ruines achter hem op een groot scherm. Door de beelden was het helaas donker waardoor ik geen tijd had om de vertalingen van de liederen te lezen over de verleiding van de dood... Na de pauze werden de "Quatre Chants pour Franchir le seuil" "Vier Liederen om over de drempel te stappen" gezongen door niemand minder dan de glasheldere sopraan Barbara Hannigan. Dit was een ultieme ervaring al is het jammer dat je in deze liederen zo weinig kon genieten van haar perfecte altijd sprankelend blijvende diamanten stemgeluid. Deze vier liederen waren enkele dagen voor de dood van Grisey geschreven en gaan dus over.. (je raad het al) Ze pasten wonderwel bij de vorige liederen maar waren niet zo anekdotisch veeleer fragmentarisch, voor stem en 15 instrumenten geschreven ( en dirigent) : De dood van de engel, van de maatschappij, van de stem en van de mensheid. Er waren geen beelden bij maar je kon je eigen beeld maken. persoonlijk leek het alsof je een landschap in wandelde na een "kernexplosie" het as was nog niet op de aarde gedaald hier en daar liepen verdwaasde mensen rond en raapten de nog warme brokstukken op van een vroegere civilisatie, die nagloeiden in je hand. De dood van de engel was een gedicht verklankt in louter korte klagende uitroepen en snikken van de sopraan. Het tweede lied bestond uit het opnoemen van oude sarcofaagteksten, op een manier alsof je je dierbaarste wat je had, in je handen, zo voorzichtig mogelijk op tafel probeerde te zetten. Het derde stuk begon in stilte met enkele blaasgeluiden voor de instrumenten. Hier was de hoofdrol voor de dirigent weggegelegd, die met zijn slag zo duidelijk was dat je in zijn bewegingen de muziek kon horen, alsof het doorklieven van de lucht geluid oplevert.. Het vierde stuk zou over het einde der tijden gaan em de stilte daarna maar nog voordat de aarde goed en wel vernietigd was, was het lied al afgelopen.. ( ik heb niet geslapen!!) Bij elkaar was het een prachtig concert en het blijft wonderlijk hoe het kan dat een zo zwaar thema niet heeft geleid tot een groepsverdrinking in het IJ. Sterker nog de zaal ging erg vlug over tot klappen en na het concert proefde je geen enkele zwaarmoedigheid..bizar.. goede muziek ?
Op dinsdag 26 juni zal dit concert uit worden gezonden op radio 4... erg de moeite waard, net als andere concerten tijdens het Hollands Festival... 5月23日 5 uur BadingsAfgelopen zaterdag 20 mei in de Domenicus Kerk in Amsterdam..
Een van de beste koren van amsterdam ( met profs en semi profs en prof ambitie) Projechtkoor Amsterdam.. beter bekent als Pa dam verzorde een heuse muzikale marathon.. 5 uur muziek van een van de bekendste componisten van de 20 ste eeuw. .. Badings..
Gekozen werd voor een bijzonder interessant format ; 5 concerten van minimaal 40 minuten tussen 15.00 en 22.00 uur. Voor alle concerten waren afzonderlijk kaartjes te koop voor € 5,- per stuk of een pasportout voor alles voor € 20,-
Geweldig initiatief: smullen van badings wanneer en hoelang je maar zelf wilt.
Gekozen werd voor de meer toegankelijke werken van Badings, een klein beetje informatie over hem en over zijn tijdgenoten en een klein beetje uitleg over de werking van het orgel, de koorwerken werden afgewisseld door solo's van sopranen, alten, bassen, gitaren met orgel en natuurlijk ook een fluit...
De uitwerking was bijzonder goed tot formidabel; welk een zalig koorgeluid, zoveel goede zangers.. als er een bom zou vallen op de domenicus die dag, zou dat een groot gemis zijn voor heel koor en zangminnend Nederland ( tja misschien dat het daarom zo angstvallig stil is gehouden)
Mijn persoonlijke hoogtepunten van dit zalige concert:
Ballade van een omkranste boot... de zangers deinen met de golven van de zee mee, de kalmte die in de boot heerst wordt op een meer dan perfecte manier uitgedragen en de afwisseling van stemmen en de melodische lijnen lopen door elkaar heen zoals de haren van de verlokkelijke vrouwen op de boot waarover wordt gezongen die langzaam maar zeker hun onheilspellend lot naderen..
Finnigans Wake : geen idee of het ligt aan het feit dat dit humorvolle lied al jaren mijn favouriet is op een van de Nederlandse Muziek van de 20ste eeuw cd's van donemus of aan de grandiose vertolking hiervan.
De Vechter : naar persoonlijke smaak waren er hier te weinig tempowisselingen in verstopt, maar blijft een geweldig lied.
En natuurlijk Een oudt liedeken, met een o zo heerlijke zwartgallige homor in de tekst..
Dit brengt mij meteen bij drie kleine details die ik gemist heb tijdens dit Badings feest:
Humor... de concerten waren een tikkeltje aan de te serieuze kant,.. juist het wezenskenmerk van de nederlandse koorcomponisten is dat ze zich niet zo serieus nemen.. en juist dat werd dus tijdens het concert wel gedaan.. Wel probeerde men de humor uit de teksten te halen door er op te wijzen, maar de liederen werden soms een tikkeltje te serieus gezongen... dit kan natuurlijk ook aan mijn koor-drill ervaring liggen als koorzanger.
wat meer informatie over Badings.. er werd wel iets over zijn leven gezegd, maar dit was vrij summier en de belangrijkste mythe werd niet eens aangestipt.. hij was wel een van de meest verklankte componisten in de jaren dertig...Ik kan mij vergissen, of misschien is het een andere componist, maar ik meen mij te heringeren dat hij scheen misschien wel fout in de oorlog zou zijn geweest.. althans, .. dat is mij ooit ter oren gekomen.. misschien heb ik wel ongelijk.. voer voor een discussie lijkt mij..( er staat hier zelfs niks over in het boekje)
en wat mij nog het meest verraste was het aantal mensen in de zaal om 15.00 uur, of liever gezegd het gebrek aan mensen. Het is echt verbazend dat er zo weinig mensen waren. ik had de hele koorwereld wel verwacht en er waren een handjevol mensen. Deze stad telt zoveel koren, koren die weleens tot zeer vaak badings uitvoeren, kunst en koorminnend publiek en dan toch..Zo een geweldig concert, en concept, de mogelijkheid om te komen wanneer je maar wilt en toch zo weinig mensen, het was echt bizar. S avonds werd het gelukkig nog wel druk., hoewel het begon pas echt storm te lopen tijdens het laatste uur. De Grand Finale bestond uit de uitvoering van de dubbelkorige mis van Martin. Hiervoor waren er een heleboel gastzangers uit alle kooruithoeken uitgenodigd ( lees hebben massaal auditie gedaan)
om het Padam koor te ondersteunen en dit stuk echt en masse te zingen ( zo'n 60 zangers) ... Het was werkelijk een genot, al had het bitter weinig met Badings te maken.
Alles bij elkaar geweldig initiatief!! voor herhaling vatbaar, misschien met een andere componist, 5 uur Andriessens ( is vast al een keer gedaan), Heppener misschien, Ton de Leeuw, Bruynel, Escher, Rontgen... hm.. ik kan nu al niet wachten
 Meer informatie over dit geweldige koor vind je op www.padam.nu
Daar kun je tevens je spijt betuiging achter laten over het feit dat je er ditmaal niet bij was maar volgende keer...
en nu maar hopen dat die actie werkt en dat we volgend jaar weer de 101ste geboortedag van Badings gaan vieren in een overvolle Domenicus kerk. 5月6日 AANKONDIGING eind JUNI Simeon ten Holt en dans !!Het duurt nog even.. nog twee maanden maar toch leuk om te weten dat zo iets er aankomt.
Een geweldige Pianist speelt geweldige moderne muziek in een prachtige kerk met dans hierbij !!
oftewel:
Vrijdag 29 en Zaterdag 30 juni in de Oude Kerk te Amsterdam:
Duiveldansen II + III + IV. Engelen en demonen op het podium
Pianisten Ivo Janssen en Bastiaan Brink spelen Simeon ten Holt. Choreografen Ireen Kurvers, Hillary Blake Firestone en Eva Baumann laten zich inspireren door de muziek en de locatie. Pianisten Ivo Janssen en Bastiaan Brink geven een uitvoering van Soloduiveldans nr. 2, 3 en 4 van componist Simeon ten Holt in combinatie met drie solodansen. Choreografen Ireen Kurvers, Hillary Blake Firestone en Eva Baumann lieten zich inspireren door de muziek en de locatie. De verweving van licht en duister in het menselijk bestaan staat centraal in hun dansen, die gaan over de relaties lichaam en geest, vreugde en verdriet, goed en kwaad.Wat kunnen deze klassieke relaties in de huidige tijd nog voor ons betekenen? "Ieder mens wordt geleid door een engel en een duivel en tussen die twee bestaat een merkwaardige, precieuze relatie", zegt Ten Holt. Op basis van de vele vrijheden in de muziek en de wisselende architectuur van de kerken gaan pianist en danseres letterlijk een dialoog aan met elkaar en hun omgeving. Beurtelings nemen zij het initiatief en de gemaakte keuzen hangen af van de plek en het moment Hierdoor ontstaat tijdens iedere voorstelling een uniek theatraal avontuur. Zowel engelen als demonen krijgen een podium om te dansen, in een voorstelling die de kracht van het leven in al haar schakeringen beschrijft. De voorstelling is onderdeel van een tour langs 8 kerken in Nederland. DUIVELDANSEN II + III + IV is een initiatief van componist-pianist Bastiaan Brink. Kaartverkoop & meer informatie: http://www.bastiaanbrink.com
Geen idee of dit een geweldige combi gaat worden en of de chemie van het podium gaat afspatten maar de ingredienten zijn aanwezig. Voor wie Simeon ten Holt (nog) niet kent : Bijzonder energieke minimal music, iets wat Glass liefhebbers zouden moeten kennen en zo niet leren kennen. Misschien zegt het stuk Leminscaat wel iets??? ook al zo mooi... spannende muzikale veranderingen op de vierkante centimeter. Je ondergaat het als de golven van een zee, eigelijk allemaal hetzelfde en toch anders.. Ivo Janssen is een bijzondere pianist met een bijzondere voorliefde voor moderne muziek De Oude kerk is de oudste kerk in amsterdam met een geweldige akoustiek. Eva Baumann.. er gaat een belletje rinkelen ..ergens.. Dus alles bij elkaar genoeg aanwijzingen om aan te nemen dat dit een van de interressantste concerten gaat worden dit jaar. Hoewel garanties kan ik niet geven. Onlangs ben ik naar een concert geweest in het Orgelpark voor een Choreografie op muziek van Ligetti te zien. Het is een geweldige componist die geweldige dingen heeft geschreven. Veel chaos, dissonanten een vleug minimal, energie en passie. het is altijd weer een feest om naar de organist of pianist te kijken, ligetti maakt het hen niet makkelijk en de wilde capriolen die de organist moet uithalen en het pedaalwerk is een choreografie op zich. De dans was in het begin een beetje kalm en vooral saai. 5 zanger die langs het publiek moesten lopen in een rondje. Op een gegeven moment werk het spannender, vooral de dialoog tussen piano en danseres, waarbij de danseres zich vastklemt aan de piano waren erg mooi. Maar chemie? ogf het gevoel dat de dans een toegevoegde waarde geeft aan de muziek , ontbrak geheel. En dat terwijl juist dans moderne muziek nog tastbarder kan maken. denk maar aan de balletten op de muziek van stravinsky. Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn die kennis heeft gemaakt met moderne muziek door middel van dansvoorstellingen. het kan zo veel toevoegen en tastbaarder maken. En juist dat ontbrak helemaal bij deze voorstelling, hoewel de delen op zich heel veel beloofden... Ik kan dus geen garantie geven dat het inderdaad zo prachtig gaat worden allemaal in de oude kerk eind juni,.. maar hopen kan ik wel ; )
4月24日 Magnefieke Glasheldere en Doorzichtige HerculesHercules van Handel...ook voor niet Handel Fanaten
|
...Mensen die nog nooit een Opera hebben gezien, kunnen nu vanuit hun luie stoel drie van de meest toegankelijkste ( en toch nog muzikaal geniale..) opera's bekijken. Niet alleen bruist de muziek, knalt het decor van je beeldbuis, maar ook de zangers doen hun uiterste best om zo expressief mogelijk over te komen op de laatste rij van de zaal..
.....De nieuwsgierigen die geen kaartje konden bemachtigen, kunnen hun hart ophalen en tenminste met een oog de prachtige decors en de moderne interpretaties bekijken op elk moment van de dag, dat hen goed uitkomt
...De Mozart Fanaten hebben de opera's al minstens 3 keer met eigen ogen gezien en kijken al elke dag trouw op deze site om voor de 100ste keer deze geweldige muziek op te zetten.. al is het maar als achtergrond..10月15日
AND NOW FOR SOMETHING COMPLETELY D...HET Gubaidulina Festival ( vandaag nog...)
Van 13 tot 15 oktober vindt wederom in het Nieuwe Muziekgebouw aan het IJ een prachtig festival plaats : Het Gubaidulina Festival !
Je kunt er nog bij zijn; vanmiddag vindt er om 16.00 uur een (gratis) openbare repetitie plaats met de aanwezigheid van mevrouw Gubaidulina zelf, vanavond is het laatste concert, dat vast en zeker een groot feest gaat worden.
Dus klim op je fiets ( of in de tram) en kom dat moois beluisteren.
Wie is Sofia Gubaidulina : een van de vooraanstaande russische, in Duitsland wonende componistes. Die op dit moment 75 wordt en dat feit inspireerde nederlandse musici om een feestje = festival te organiseren. Gubaidulina tovert met allemaal ongebruikelijke klanken prachtige intense en spannende composities uit haar hoed, die de aandacht blijven opeisen van de toehoorder. Het is duidelijk moderne, soms minimalistische muziek, waarbij de nadruk wordt gelegd op de samenklank van diverse instrumenten. Het is bijna romantisch..
Hieronder volgt een kort verslag van de afgelopen twee dagen:
Vrijdag 13 oktober. Solistenavond met Charlotte Riedijk.
Het is ondergetekenden gelukt om kortingskaarten te krijgen via de Lastminutelicketshop.. en daar zaten wij op de eerste rij. Voor het concert werd de CD, die voor deze gelegenheid aan mevrouw Gubaidulina persoonlijk werd overhandigd, terwijl het publiek op commando, met veel enthusiasme LANG ZAL ZE LEVEN zong..
Vervolgens kwam het eerste stuk van Sofia Gubaidulina zelf : Meditation on a Bach Choral met Annelie de Man achter het clavecimbel, een contrabas, cello en twee violen. Lieve voortkabbelende ( voor een oor dat gewend is aan moderne muziek) klanken, met Bachiaanse citaten en veel fluisterend spel ( veel lucht door een specifiek gebruik van de strijkstok; de achter of zijkant) Vervolgens nam de Stem van Charlotte Riedijk het over. Prachtige liederen van Shostakovich, waarbij het niet helemaal duidelijk werd of de sopraan, Russisch of Pools zong, het klonk iets te helder voor russisch, maar ja ik ken geen russisch, alleen kan ik het wel herkennen..
Daarna volgde een strijkerskwartet van Webern, erg mooi, maar het klapstuk kwam daarna : een stuk van Gubaidulina uit 2004 genaamd Transformation...Het amstelkwartet, een cello en contrabas en een gong-achtig instrument betrad de bune. De saxefoons begonnen met hun samenspel.. Het leek wel een zwerm ruziemakende bijen, die het maar niet eens konden worden.. totdat er een clown in de zaal opdook.. gekleed in een kleurige jas en gele bol hoed met toeter ( pardon.. trombone) naderde hij heftig toeterend het podium... terwijl de kwartet even virtuoos als voorheen een hun gezoem voortzette, probeerde de clown, al toeterend en met veel mime naar het publiek, de bijen tot een dialoog te bewegen.. een welles nietes spel waarbij de getoeterde citaten uit populaire muziek, tegen een virtuoos gespeelde muzikale brij werden gezet. Op dat moment bedacht ik dat ik werkelijk niet meer wist wat ik zo mooi vond aan trombone spel.. het was in de handen van deze clown verworden tot een simpel fanfare instrument, die niks te maken had met de het instrument wat zo dichtbij de menselijke stem ligt... de clown kwam dichterbij, na uitgebreid geknield te hebben voor de Jarige en een van de mensen uit het publiek te hebben bewogen tot een solodanspartij, op het podium en speelde een intens verslagen..uitgeputte... het water droop uit de trombone.. clown. Op dat moment namen de Cello en contrabas het over en vereenzelfigden zich met het bewustzijn van de teneergeslagen clown, die langzaam van het podium afliep. Om 5 minuten later terug te komen ( in het zwart zoals het hoort ; ) en de klank toe te voegen aan het spel van de saxofoons .... oja zo klonk een trombone ook al weer. Aplaus.
Na dit geweldige en geslaagde concert was het tijd om je in het cafe te bezatten, om de volgende dag weer fris bij het volgende concert aanwezig te kunnen zijn:
14 oktober: Avond van de Kleine Ensembles
De avond begon liederen van Schnittke en Webern, gebracht door de heldere sopraan Sabine Wuthrich.. de muziek en liederen waren geweldig waarbij de hoge noten soms als een vlijmscherp en soms bot mes tot je kwamen. Daarna volgde Garden of Joy and Sorrow van Gubaidulina... Prachtig, het ensemble waar de CD door is gemaakt trad op.. en op het eind kwam de sopraan even terug om aan het publiek.op een filosofische wijze mede te delen dat dit toch echt het eind was. Na de pauze kwam het stuk Rejoice, eveneens van de Jarige ...WAAAUUWW...!! Dit stuk was enkel voor twee instrumenten.. Cello en viool. De melodielijnen waren enigzins minimalistich, maar de klankwereld was zo spannend en veelzijdig...
goed rest volgt later,.. ik hoop dat ik je heb aangemoedigd om nu op de fiets te klimmen en dit zelf mee te maken, dat ga ik nu ook doen.
een muzikale groet
9月9日
19 september :Concert vol aanstormend Supertalent op prachtige locatie
Hou je ook heel erg veel van spannende moderne muziek
of ben je benieuwd hoe moderne muziek klinkt en of je langer dan een half uur op je stoel zult kunnen blijven zitten?
of ben je nog nooit in het Nieuwe Muziekgebouw aan het IJ geweest ?
dan is nu je kans !
Op 19 september presenteren een tal van getalenteerde conservatoriumstudenten uit diverse steden (Utrecht, Amsterdam, Rotterdam, Den Haag) een scala van prachtige moderne composities (gehele programma is nog niet bekend) o.a.een Epiphany II van Gokce Altay met vier vocalisten, een slagwerker en tape.
Dus mocht je MML ZD zijn ( moderne muziek liefhebber zonder duiten) dan is dit een buitenkans.
Mocht je een NMMI zijn ( Nieuwsgierige Moderne Muziek Ignorant) dan is dit tevens een buitenkans. Mocht je het na een half uur niet meer op je stoel uithouden, dan kun je na de pauze buiten in stilte de ondergaande zon bewonderen op het mooiste terras van Amsterdam... maar wedden dat je blijft zitten..?? 
(En tenslotte is dit nogmaals het moment om het prachtige bouwwerk ook eens van binnen te bewonderen)
Dus zeg het voort zeg het voort.. van betrouwbare bronnen heb ik gehoord dat het een spannende avond gaat worden...
Tot de 19de...
( enne.. de logger is geen participant enkel toeschouwer in deze....)
|
|
